നീയെവിടെയാണ്‌?
എനിക്കിപ്പോ, നിന്നെ കാണണം..
എന്നോടു പിണങ്ങിയിരിക്കല്ലേ ..
നീയല്ലാതെ എനിക്കാരുമില്ല..

എന്നെയൊന്നു നെഞ്ചില്‍ ചേര്‍ത്ത് പിടിക്കുമോ?
അമര്‍ത്തി ..ശ്വാസം മുട്ടിച്ച് ..എന്നെയൊന്നു ചേര്‍ത്തു പിടിയ്ക്കുമോ..
നിന്റെ ഹൃദയമിടിയ്ക്കുന്നത് എനിക്ക് കേള്‍ക്കണം.
നിന്റെ കൈകള്‍ക്കുള്ളില്‍ കിടന്ന് ഞാനീ രാത്രി ഉറങ്ങിക്കോട്ടെ?

ഒരു വലിയ കറുത്ത ചിത്രശലഭം

ഇന്നേയ്ക്ക് മൂന്നാം ദിവസം, എന്റെ കൈ മുറിഞ്ഞിട്ട്. ഇന്നലെ ഓഫീസില്‍ നിന്നും ഒരാള്‍ വിളിച്ചിരുന്നു..അവിടെ വലിയ സംസാരമായത്രെ. ഉറക്കെയുള്ള സംസാരമൊന്നുമല്ല.. ശബ്ദം താഴ്ത്തി അടക്കിപ്പിടിച്ച സംസാരം. ആരെയാണ് ഇവരിതൊക്കെ ഒളിക്കുന്നത്? കേള്‍ക്കേണ്ടവര്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍ എല്ലാം കേള്‍ക്കുക തന്നെ ചെയ്യും, എത്ര അടക്കിപ്പിടിച്ചു സംസാരിച്ചാലും.

പ്രകൃതിയില്‍ എന്തോ ചില കാര്യങ്ങള്‍ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട് എന്നു എനിക്കും പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.  ചില ചീത്തക്കാര്യങ്ങള്‍ സംഭവിക്കുന്നതിനു ദിവസങ്ങള്‍ മുമ്പ് തന്നെ വല്ലത്തൊരു ഭയം അല്ലെങ്കില്‍ അസ്വസ്ഥത മനസ്സില്‍ പടര്‍‌ന്നു കയറാറുണ്ട്.  ഒരാഴ്ചയായി അത്തരം ഒരു അസ്വസ്ഥത എന്റെ മനസ്സിലും ഉണ്ടായിരുന്നു.  ആ മുറിയില്‍ ഇരിക്കാന്‍ സത്യത്തില്‍ എനിക്ക് ഇഷ്ടമായിരുന്നു.  ഒരു സ്നേഹകവചം എനിക്കു ചുറ്റും ഉള്ളതുപോലെ തോന്നിയിരുന്നു.  കഴിഞ്ഞയാഴ്ച മുതല്‍ക്കാണ് ഈ അസ്വസ്ഥത തോന്നിത്തുടങ്ങിയത്.  ആരോടെന്നില്ലാത്ത ഒരു ദേഷ്യം. ചെയ്യുന്നതൊന്നും  ശരിയാവുന്നില്ല എന്ന തോന്നല്‍. മനസ്സിരുത്തി ഒന്നും വായിക്കാന്‍ പറ്റുന്നില്ല.  കൈ മുറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഒക്കെ ശാന്തം. പഴയതുപോലെ എല്ലാം. ഞാനിരിക്കുന്ന മുറിയെക്കുറിച്ച് സഹപ്രവര്‍‌ത്തകര്‍ ഓരോന്നു പറഞ്ഞു കേട്ടപ്പോള്‍ അതെക്കുറിച്ച് ഞാനെന്റെ ഒരു സുഹൃത്തിനോട്  സംസാരിച്ചു.  ഞാനൊരു തമാശ പോലെയാണ് പറഞ്ഞതെങ്കിലും അദ്ദേഹം പ്രതികരിച്ചത് ഒരു തമാശ കേട്ടതുപോലെയല്ല.  പിന്നീട്, വാക്കുകള്‍ വളരെ സൂക്ഷിച്ച് അളന്നുകുറിച്ചാണ് അദ്ദേഹം സംസാരിച്ചത്.  നിനക്കു സത്യത്തില്‍ പേടി തോന്നുന്നുണ്ടോ എന്നദ്ദേഹം ചോദിച്ചു.  ഇല്ലെന്നു ഞാന്‍ തറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം ഒന്ന് അമര്‍‌ത്തി മൂളി. പിന്നെ സാവകാശം   പറഞ്ഞു, ‘പേടി തോന്നാത്തതു നല്ലത്’.  പിന്നെ, കുറച്ചൊന്നാലോചിച്ചിട്ട് അദ്ദേഹം എന്നോട്,  ഒരു  നാണയമെടുത്ത് മേശപ്പുറത്തു വച്ചിട്ട്  കുറച്ചുനേരം മുറിയില്‍ നിന്നു മാറിനില്‍ക്കാന്‍ പറഞ്ഞു.. എത്ര ചോദിച്ചിട്ടും എന്തിന് എന്ന എന്റെ ചോദ്യത്തിന് അദ്ദേഹം മറുപടി തന്നില്ല.  അതുകൊണ്ടു തന്നെ ഞാന്‍ അങ്ങനെ ചെയ്യാനും പോയില്ല. ഇത്രയൊക്കെ ആയ സ്ഥിതിക്ക് അദ്ദേഹത്തോട് ഇനിയൊന്നും ചോദിക്കാനും വയ്യ. 

ഒരു കാര്യം ഞാന്‍ ഇപ്പോഴാണ് ഓര്‍ക്കുന്നത്. ഒരു ദിവസം രാവിലെ ഞാന്‍ ഓഫീസില്‍ കയരിച്ചെന്നപ്പോള്‍ എന്റെ അസിസ്റ്റന്റ് പെണ്‍കുട്ടി അരികില്‍ വന്ന് ചിരിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു, “ മാഡത്തിനെ ഒരാള്‍ രാവിലെ മുതല്‍ വെയ്‌റ്റ് ചെയ്യുന്നുണ്ട്, ട്ടോ.”  ആര് എന്ന എന്റെ ചോദ്യത്തിന് അവള്‍ ഫയല്‍ വയ്ക്കുന്ന റാക്കിന്റെ രണ്ടാമത്തെ തട്ടിലേയ്ക്ക് ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. അല്പം ഇരുട്ടായതുകൊണ്ട് ഞാനൊന്നും കണ്ടില്ല.  പിന്നെ അവള്‍ പറഞ്ഞു, ഒരു വലിയ പറക്കുന്ന ജീവി അവിടെയിരിപ്പുണ്ടെന്ന് ! അതു കേട്ടപ്പോള്‍ സത്യത്തില്‍ ഞാന്‍ പേടിച്ചു പോയി. ഒരു ഭൂതം അവിടെയിരിപ്പുണ്ട് എന്നു പറഞ്ഞാല്‍പ്പോലും ഞാന്‍ ഇത്രയ്ക്ക് പേടിക്കില്ലായിരുന്നു. ഈ പറക്കുന്ന ജീവികളെ എനിക്ക് അത്രയ്ക്ക് പേടിയാണ്.  ഞാന്‍ കരുതിയത് വവ്വാലോ ഇറിച്ചിലോ ആയിരിക്കുമെന്നാണ്.  പേടിച്ചു പേടിച്ച്  നോക്കുമ്പോള്‍ അതൊന്നുമല്ല. ഒരു വലിയ കറുത്ത ചിത്രശലഭം.  കണ്ടപാടെ ഞാന്‍ മുറിക്ക് വെളിയില്‍ ചാടി.  അസിസ്റ്റന്റ് കുട്ടിക്ക് ഒരു പേടിയുമില്ല. ചിത്രശലഭമല്ലേ. അവള്‍ ചിരിച്ചതേയുള്ളൂ. അവള്‍ രാവിലെ വന്ന് എന്റെ മുറി തുറന്നപ്പോള്‍ അത് അകത്തുണ്ട് പോലും. പെട്ടെന്ന് മുറി തുറന്നപ്പോള്‍ മുഖത്തേയ്ക്ക് പറന്നുവന്ന് പേടിപ്പിച്ചു. എന്നിട്ട് ചുരിദാറില്‍ വന്നിരുന്നു. അവള്‍ ചുരിദാര്‍ ഒന്നു കുടഞ്ഞപ്പോള്‍ പറന്ന് റാക്കിനടിയില്‍ ഒളിച്ചു.  അതാണ് സംഭവം. പാവമല്ലേ അതവിടെ ഇരുന്നോട്ടെ എന്നു പറഞ്ഞ് അവള്‍ പോയി. ഞാനും അതിനെ മറക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച് ഫയലുകള്‍ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.  

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് അത് പറന്നുപൊങ്ങി ട്യൂബ് ലൈറ്റിന്റെ അടിയില്‍ പോയി ഇരുന്നു. ഞാന്‍ പേടിച്ച് വെളിയില്‍ ഇറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍ അവള്‍ കയറിവന്നു. അവള്‍ക്ക് പിന്നെയും ചിരി. ഭാഗ്യത്തിന് അവള്‍ പോയ പിന്നാലെ അതും പറന്നു പുറത്തേയ്ക്ക് പോയി. പുറത്തേയ്ക്ക് എന്നുവച്ചാല്‍ ഇടനാഴിയിലേയ്ക്ക്.  ഇരുവശവും അടച്ചിട്ട മുറികളാണ്.  അതെങ്ങോട്ടു പൊയ്‌ക്കാണും എന്നറിയില്ല. പിന്നീട് അതിനെ അവിടെയെങ്ങും കണ്ടില്ല എന്ന് അവള്‍ പറഞ്ഞു. ഒരു കറുത്ത വലിയ ചിത്രശലഭം.  ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ അറപ്പു തോന്നുന്നു. 

(എന്റെ കൈ നോവുന്നു. ഇനി ഞാന്‍ പിന്നെയെഴുതാം. ഒന്നു കിടക്കട്ടെ.)

This Is All I Have To Say !

This Is All I Have To Say ഈ പുസ്തകം എഴുതിയ Swapan Seth ആരാണോ ആവോ ! എന്തായാലും ഈ സേത്ജിയ്ക്ക് എന്നോടെന്തോ പറയാനുണ്ട്. അതുറപ്പ്. അല്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ ഞാന്‍ ആ പോസ്റ്റ് പിന്നെയും പിന്നെയും വായിക്കില്ലല്ലോ. നമ്മുടെ ജനകീയ വായനശാലയില്‍ പോയി നോക്കാം, ഈ മാഷെ അവിടെങ്ങാനും കണ്ടുകിട്ടുമോ എന്ന്. കാണാന്‍ തരമില്ല. ഇല്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ ഏലൂര്‍ തന്നെ ശരണം.

‘The book contains Seth’s observations, opinions, and advice on a variety of topics like love, failure, friends, success, marriage, brotherhood, parents, giving, peace, God, trust, grace, passion, helping, responsibility, knowledge, leadership, ambition, and money.’

ഈ പറഞ്ഞതില്‍ ഏത് വാക്കാണ് എനിക്ക് ഏറ്റവും പ്രസക്തമായത്? ഈ പുസ്തകത്തില്‍ എനിക്കായി എഴുതിയ ഒരു വരി കാണും. അതായത്, ഇന്നത്തെ എന്റെ അവസ്ഥയില്‍ എന്തെങ്കിലും ഒരു പ്രത്യേക കാര്യം എന്നോട് പറയാന്‍ ദൈവം ആ സേത്ജിയെ ഏല്‍പ്പിച്ചു കാണും. അത് ആ മാഷ് ആ പുസ്തകത്തില്‍ എഴുതിയിട്ടുമുണ്ടാകും. അത് എന്തിനെക്കുറിച്ചാവും? Love? Failure? friends? success?... responsibility? ... ആത്മവിശ്വാസത്തെക്കുറിച്ച് അതില്‍ വല്ലതും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവുമോ? എന്തേ ഞാന്‍ അങ്ങനെ ചോദിച്ചത്?!

Mark 2:11 "I tell you, get up, take your mat and go home."

ഓടിയെത്തുകയായിരുന്നു, എന്റെയീ മുറിയിലേയ്ക്ക്. എന്തെന്നറിയാത്ത ഒരു ആശ്വാസം എനിക്കായി ഇവിടെയുണ്ടെന്നൊരു തോന്നല്‍.. ഇന്നും പകല്‍ മുഴുവന്‍ തണുപ്പായിരുന്നു. വല്ലാത്ത മഴയും തണുപ്പും. മനസ്സിലെ നൊമ്പരങ്ങളൊക്കെ ഘനീഭവിച്ച് മനസ്സിലേയ്ക്കിറങ്ങി. മഞ്ഞു മൂടിക്കിടക്കുന്ന താഴ്വരകളെ ഓര്‍ത്തു.

ഈ ലോകത്തേയ്ക്ക് ഒത്തിരി സന്തോഷം ദൈവം അയച്ചുകാണും. ഈ കോടാനുകോടി മനുഷ്യരും ജീവജാലങ്ങളും മനസ്സു നിറയെ വാരി വാരിയെടുത്താലും തീരാത്ത അത്രയ്ക്ക് സന്തോഷം ദൈവം അയച്ചുകാണും. ദൈവം നല്ലവനാണ്. ആരുടെയും കണ്ണീരു കാണാന്‍ ഇഷ്ടമുണ്ടാവില്ല. ഉറപ്പ്. എന്നിട്ടും, എന്തുകൊണ്ടാണ് ഈ ഭൂമിയില്‍ കണ്ണീരിന്റെ ഉപ്പ് വീഴുന്നത്? മനുഷ്യര്‍ തെറ്റു ചെയ്യുന്നതു കൊണ്ടാണോ? എങ്കില്‍ ഒരു തെറ്റും ചെയ്യാത്തവര്‍ എന്തിന്നാണ് കരയേണ്ടിവരുന്നത്? ഒരു ഉറുമ്പിനെ പോലും നോവിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ഈ പാവം മനസ്സുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ നൊമ്പരങ്ങള്‍ തിങ്ങുന്നത് എന്തു കൊണ്ടാണ്?ഒരു ക്രിസ്മസ് പിറ്റേന്നിന്റെ നിറമുള്ള സ്വപ്നങ്ങള്‍ ചിതറിപ്പോയതെന്തുകൊണ്ടാണ്?

കടലിന്റെ മീതെ നടന്നവനേ.. കടലിനെ ശാസിച്ചു ശാന്തമാക്കിയവനേ..നീ എവിടെയാണ്? നിനക്ക് അസാദ്ധ്യമായത് ഒന്നുമില്ലല്ലോ. എല്ലാ മനസ്സുകളിലും സ്നേഹവും ശാന്തിയും നിറയ്ക്കാന്‍ നിനക്ക് ഒരു നിമിഷം മാത്രം മതിയല്ലോ. എന്തേ, അത് ചെയ്യാത്തത്? ഈ ലോകം തന്നെ നിന്റെ സ്വന്തമല്ലേ.. മനുഷ്യരും ജീവജാലങ്ങളും .. മനസ്സും ചിന്തകളും എല്ലാം എല്ലാം നിന്റെ മാത്രമല്ലേ.

തളര്‍വാതരോഗിയോട് ‘എഴുന്നേല്‍ക്കുക, നീ നിന്റെ കിടക്കയുമെടുത്ത് വീട്ടിലേയ്ക്ക് പോവുക’ എന്നു നീ ഒരിക്കല്‍ കൂടി പറയുമോ? നീ അതു പറയും. പറയാതിരിക്കാന്‍ നിനക്കാവില്ല. കാരണം, നീ സ്നേഹമാണ്. എല്ലാ മുറിവുകളും ഉണക്കുന്ന സ്നേഹം.

ഉറക്കത്തിന്റെ വെളുത്ത വട്ടം

രാവേറെയായിരിക്കുന്നു. രാക്കുയില്‍ പാട്ടു നിര്‍ത്തി, പറന്നേതോ ചില്ലയില്‍ ചേക്കേറി. ചെറിയൊരു വെളുത്ത വട്ടത്തില്‍ ഒരു രാത്രിയുടെ ഉറക്കം നിറച്ച്, ഉള്ളംകയ്യിലെടുത്തു. അതില്‍ നോക്കിയിരുന്നു. പിന്നെ, ജനാലയ്ക്കപ്പുറത്തെ മഴനനഞ്ഞ മണ്ണിലേയ്ക്കെറിഞ്ഞു. അതവിടെ കിടന്ന് കിളിര്‍ത്ത് ഒരു മരമായ് പൂത്തുലയട്ടെ. അതിന്റെ ചില്ലകളില്‍ തഴുകിയെത്തുന്ന കാറ്റില്‍ നിദ്രയുടെ ലഹരിയുണ്ടാവും.

വീണ്ടും വീണ്ടും എഴുതി മായ്‌ക്കുന്ന ഒരു പാവം മനസ്സ്..

ഈ ചുവരില്‍ എഴുതിയിട്ട് ഒരുപാട് നാളായി. ഇന്ന് ഈ ചുവരില്‍ എനിക്കൊന്നും എഴുതാനില്ല. എങ്ങനെയാ മായ്‌ക്കുക ഈ ചുവരെഴുത്തുകളൊക്കെ...? എനിക്കിതെല്ലാം മായ്ച്ചേ പറ്റൂ.. എങ്ങനെ? എങ്ങനെയാ ഞാന്‍ ഇതെല്ലാം.. ആരുമില്ല അരികില്‍.. എന്നെ അറിയുന്ന ആരുമില്ല അരികില്‍... ഞാന്‍ തനിച്ച്... ഒരുപാട് തിരിക്കുകള്‍ക്കിടയില്‍ ഞാന്‍ തനിച്ച്... എനിക്ക് ആരുടെ നെഞ്ചില്‍ മുഖം ചേര്‍ത്താണ് കരയാന്‍ കഴിയുക.. ആരുമില്ല അങ്ങനെ.. എന്നെ അറിയുന്ന... എന്നെ അറിഞ്ഞു സ്നേഹിക്കുന്ന.. ആരുണ്ട് എനിക്ക്.. ആരുമില്ല.. ഓരോ സൌഹൃദങ്ങളെയും ഞാന്‍ ആര്‍ത്തിയോടെയാണ് നോക്കുന്നത്.. അവരുടെ കണ്ണുകളിലെങ്ങാനും എന്നെ അറിഞ്ഞുതരുന്ന സ്നേഹമുണ്ടോ... .. ആരിലും ഞാന്‍ കണ്ടില്ല.. .. എല്ലാവര്‍ക്കും പറയാന്‍ പരിമിതികളേറെയാണ് ..ഒന്നും വേണ്ട..എല്ലാം ഞാനിന്ന് വലിച്ചെറിയുകയാണ്.. സൌഹൃദങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള എന്റെ എല്ലാ പ്രതീക്ഷകളെയും ഞാനിവിടെ ഉപേക്ഷിക്കുകയാണ്.. പരിചയം പുതുക്കാന്‍ വല്ലപ്പോഴും വരുന്ന ഫോണ്‍ കോളുകള്‍.. അതെന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നില്ല. അന്റെ മനസ്സിന്റെ അനാഥത്വം അത് തീര്‍ക്കുന്നില്ല.... ഔപചാരികത കൊണ്ട് അവരെന്നെ കീറി മുറിയ്ക്കുകയാണ്. എനിക്കെല്ലാം മറക്കണം... എന്റെ എല്ലാ നൊമ്പരങ്ങളെയും ഈ ചുവരില്‍ ഞാന്‍ എഴുതി മായ്‌ക്കട്ടെ.. നാളെ ഉണരുമ്പോള്‍ എന്റെ പുതിയൊരു ജന്മം.. പിന്നീട്, ആരില്‍ നിന്നും ഒന്നും കാത്തിരിക്കാതെ, എനിക്കെന്റെ തിരക്കുകളില്‍ മുഴുകണം..

ഇത്രയൊക്കെ പറയുമ്പോഴും എനിക്ക് പേടി തോന്നുകയാണ് .‍..എന്റെ മനസ്സെങ്ങനെ തനിച്ച്.. എനിക്കു കഴിയുമോ.. ഞാന്‍ വീണുപോവില്ലേ..

അല്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍ എന്തിനു പേടിക്കണം.. അങ്ങ് ദൂരെ അകലങ്ങളില്‍ എവിടെയെങ്കിലും എന്നെ അറിയുന്ന ഒരു വലിയ മനസ്സ് ഉണ്ടാവില്ലേ.. ഞാന്‍ ഉറങ്ങുമ്പോള്‍ എന്റെ അരികെയെത്താതിരിക്കുമോ... എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളില്‍ വന്ന് എന്റെ നെറ്റിയില്‍ തലോടാതിരിക്കുമോ...

ഇപ്പോള്‍ ഞാനറിയുന്നു, ഈ ചുവരെഴുത്തുകള്‍ ഞാന്‍ മായ്ക്കുന്നത് ഇനിയും എഴുതാന്‍ വേണ്ടി മാത്രമാണെന്ന്.. അകലെയിരുന്ന് ആരോ ഇതു വായിക്കുന്നുണ്ട്.... ഉറപ്പായും.. അല്ലെങ്കില്‍.. എന്റെ മനസ്സ് ഇങ്ങനെ ശാന്തമാകില്ലല്ലോ...എന്റെ നെറ്റിയില്‍ ആ സ്പര്‍ശം.. എന്നെ വിട്ടു പോവല്ലേ ഒരിക്കലും..

എന്റെ ചുവരെഴുത്തുകൾ - 3

മനസ്സു വല്ലാതെ തളർന്നുപോകുന്ന നിമിഷങ്ങളിലൊക്കെ അരികിലെവിടെയോ നീയുണ്ട്, എന്ന വിശ്വാസം എന്നെ ശക്തിപ്പെടുത്താറുണ്ട്. നീയാരാണ് എന്നതിനേക്കാളുപരി, നീയെനിക്കാരാണ് എന്നതല്ലേ പ്രധാനം? നീയാരുമാവട്ടെ, നീയെനിക്കാരൊക്കെയോ ആണ്.

എന്റെ ചുവരെഴുത്തുകൾ-2

"നിനക്കെന്നെ തനിച്ചാക്കിയിട്ട് നിന്റെ സ്വന്തം നാട്ടിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചുപോകാനാവുമോ? എനിക്കറിയാം. നിനക്കതിനു കഴിയില്ല. ഒരു പക്ഷെ, എന്റെ കൺ‌മുന്നിൽ പെടാതെ നീ മറഞ്ഞുനിന്നേക്കാം. എങ്കിലും, നിന്റെ കൺ‌മുന്നിൽ നിന്നും ഞാൻ മറഞ്ഞുപോകാൻ നീ എന്നെ അനുവദിക്കുമോ? എന്റെ പാദങ്ങളിടറുമ്പോൾ ഓടിവന്ന് എന്റെ കൈപിടിക്കാതിരിക്കാൻ നിനക്കാവുമോ? നിനക്കതിനാവില്ലെന്നു ഒരു നൂറുവട്ടം ഞാൻ പറയാം. എന്നിട്ടും, നിന്റെ സ്നേഹത്തെ ഞാൻ സംശയിക്കുന്നു. നിന്റെ നെറ്റിചുളിയുന്നത് എനിക്കു സങ്കൽ‌പ്പിക്കാൻ കഴിയും. അതെന്നെ ഒട്ടും അസ്വസ്ഥയാക്കുന്നില്ല. നിന്റെ സ്നേഹത്തെ സംശയിക്കാനുള്ള അവകാശം എനിക്കുണ്ട്.

കാലൊച്ചയില്ലാതെ നീയരികിൽ വരുന്നതും, ഒരു കുളിർകാറ്റായെന്നെ പൊതിയുന്നതും ഞാനറിയാറുണ്ട്. എന്നിട്ടും നിന്റെ മുഖമൊന്നോർമ്മിക്കാൻ എനിക്കാവുന്നില്ലല്ലോ. നീയെന്റെ അരികിൽ വരുമ്പോൾ ചോദിക്കാൻ ഒരുപാടു ചോദ്യങ്ങൾ ഞാനെന്റെ മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നിട്ടും, ഒന്നുപോലും ഞാനിന്നോളം ചോദിച്ചില്ല. നീയരികിൽ വന്നപ്പോഴെല്ലാം ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ മറന്നുപോയിരുന്നു. നിന്നോട് ഏറ്റവും ആദ്യം ചോദിക്കേണ്ട ചോദ്യവും മനസ്സിലൊരുക്കിവച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിന്റെ മറുപടി പറയാൻ നിനക്കേറെ ആലോചിക്കേണ്ടി വരില്ല. പക്ഷെ ആ മറുപടി മനസ്സിലാക്കാൻ എനിക്കീ ജന്മം മതിയാവുമോ? എന്നെങ്കിലുമൊരിക്കൽ നീ വരുമ്പോൾ വായിക്കാൻ ഞാനീ ചുവരിൽ എഴുതിയിടട്ടെ, ആ ചോദ്യം?

നീ ആരാണ് ?

എന്റെ ചുവരെഴുത്തുകൾ

ഈ പഴയ ജാലകത്തിലൂടെ അകത്തേയ്ക്ക് എത്തിനോക്കാൻ ആരും വരാറില്ല. ഇനിയെങ്ങാനും, ഞാനറിയാതെ ആരെങ്കിലും വരുന്നുണ്ടാവുമോ? എനിക്കറിയില്ല. കുറെ നാളുകളായി ഞാനീ മുറിക്കുള്ളിൽ തനിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. ആരോടും മിണ്ടാതെ, ഒന്നും പറയാതെ, ഏതൊക്കെയോ ചിന്തകളിൽ സ്വയം നഷ്ടപ്പെട്ട് വെറുതെ കൂനിക്കൂടിയിരുന്നു. ഞാൻ എന്തിനാണങ്ങനെ ചെയ്തത്? ഈ ജാലകം പോലും ഞാൻ മറന്നുപോയോ? ( എല്ലാ വാതിലുകളും അടയുമ്പോൾ ഒരു ജാലകമെങ്കിലും തുറന്നുകിടക്കുന്നുണ്ടാവുമെന്നു എന്നെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തിയതാരാണ്? )

മനസ്സിലിരുന്ന് എന്തൊക്കെയോ വിങ്ങുന്നതു പോലെ. എന്തൊക്കെയോ പറയണമെന്നുണ്ട്. ആരോടാണ് പറയേണ്ടത്? എന്തൊക്കെയോ എഴുതണമെന്നുണ്ട്. എവിടെയാണെഴുതേണ്ടത്? എവിടെ തുടങ്ങണം എന്നുപോലും അറിയില്ല. ഒരു നിമിഷം ഞാനൊന്നാലോചിക്കട്ടെ. അല്ലെങ്കിൽ, ഞാനെന്തിന് അങ്ങനെ ചിന്തിക്കണം? ഒന്നും മനസ്സിലിട്ട് ചിട്ടപ്പെടുത്താതെ, വാക്കുകൾ മിനുക്കിയെടുക്കാതെ, നെഞ്ചിനുള്ളിൽ വിങ്ങുന്നതെല്ലാം അതേപടി അക്ഷരങ്ങളിലൂടെ പുറത്തേക്കൊഴുക്കി എനിക്കെന്റെ മനസ്സിനെ മോചിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ലേ? ഒരിക്കൽ, എന്നെ വളരെ നന്നായി മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുള്ള എന്റെ സുഹൃത്തെന്നോടു പറഞ്ഞു, എനിക്ക് ആത്മവിശ്വാസമില്ലെന്ന്. ശരിയായിരിക്കാം. അല്ല, ശരിയാണ്. ഞാൻ പലപ്പോഴും ജീവിതത്തോട് എന്തിനും ഏതിനും വിധേയപ്പെടുകയാണ് ചെയ്തിട്ടുള്ളത്. ജീവിതത്തിന്റെ ഒഴുക്കിനനുസരിച്ച് ഒഴുകിയൊഴുകിപ്പോകാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം, അതെങ്ങോട്ടെന്നെ കൊണ്ടുപോകുന്നുവെന്നു അറിയില്ലെങ്കിൽ‌പ്പോലും. ഞാനെങ്ങോട്ടാണ് ഒഴുകിപ്പോകുന്നത്? അനന്തമായ മഹാസാഗരത്തിലേയ്ക്കോ?

ഒഴുക്കിനെതിരെ നീന്തിയാൽ തീരത്തടുക്കാമെങ്കിൽ, എന്തുകൊണ്ട് ഞാനത് ചെയ്യുന്നില്ല? ചിലന്തിവലയിൽ കുടുങ്ങിയ പ്രാണിയെപ്പോലെ, ചിലന്തിയെ കാത്തുകിടക്കുകയാണോ ഞാൻ? ഒന്നു ആഞ്ഞുകുതറിയാൽ ചിതറിത്തെറിക്കില്ലേ, ഈ ചിലന്തിവല? ഏതോ ഒരു ചിലന്തിവലയ്ക്കുള്ളിലെന്ന പോലെ കുരുങ്ങിക്കിടക്കുകയാണെന്റെ മനസ്സ്‌. രക്ഷപെട്ടേ മതിയാവൂ എന്ന് ഉറച്ചു തീരുമാനിക്കാൻ എന്റെ മനസ്സിപ്പോഴും മടിക്കുന്നതെന്തിന്? ഈ ചിന്തകൾ ഞാനിവിടെ മുറിക്കുകയാണ്. കാടുകയറിപ്പോവാൻ എനിക്കു വയ്യ. പറഞ്ഞുവന്നത് എഴുത്തിനെക്കുറിച്ചാണ്.

എന്റെയീ മുറിയ്ക്കുള്ളിലെ നാലു ചുവരുകളിൽ എന്റെയുള്ളിലെ വിഹ്വലതകളെക്കുറിച്ച്, ആശങ്കകളെക്കുറിച്ച്, നൊമ്പരങ്ങളെക്കുറിച്ച്, എന്റെ ഓർമ്മകളിലെ പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച്, മോഹങ്ങളെക്കുറിച്ച്, മോഹഭംഗങ്ങളെക്കുറിച്ച് എഴുതിനിറച്ചാലോ?അതെനിക്കാവുമെന്നു മനസ്സു പറയുന്നു. അതൊക്കെ വായിക്കാൻ ഈ മുറിയിലേയ്ക്ക് ആരും കടന്നു വരില്ലായിരിക്കാം. എങ്കിലും, എന്നെങ്കിലുമൊരിക്കൽ ആ ചുവരെഴുത്തുകൾ എന്നെ ചിലന്തിവലകളിൽ നിന്നു മോചിപ്പിക്കാതിരിക്കുമോ?

ഈ രാത്രിയിൽ ഞാനിങ്ങനെ എഴുതട്ടെ.

“എന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ, എന്റെ പാദങ്ങളിടറുമ്പോൾ കൈപിടിക്കാൻ ആരോ എന്നരികിൽ ഉണ്ടെന്നെനിക്കറിയാം, അതാരെന്നറിയില്ലെങ്കിൽ‌പ്പോലും. അതു നീയായിരിക്കാം. അല്ല, അതു നീ തന്നെയാണ്. നീയെന്നെ വിട്ടുപോകുമോ? എല്ലാം കേട്ട്, ഒരു കാഴ്ചക്കാരനെപ്പോലെ നോക്കിനിന്ന് ഒടുവിൽ നീയും കടന്നു പോകുമോ? നീയൊരു കുളിർകാറ്റുപോലെയാണ്. നിന്നിൽ ജന്മാന്തരങ്ങൾ കടന്നുവന്ന വസന്തത്തിൻ സുഗന്ധമുണ്ട്, കണ്ണീരിന്റെ ഉപ്പുള്ള നനവുണ്ട്, മോഹങ്ങളെരിയുന്ന വേനലും, താരാട്ടിന്റെ കുളിരുള്ള ശിശിരവുമുണ്ട്. നീയറിയാത്തതായി ഒന്നുമില്ല.നീ എന്നെ വിട്ടുപോകുമോ?”

Temptation

Still I wonder,
How I became stranger for you
Still I wonder,
How our laughter turned to silence
Still I wonder,
How you learnt to be so serious
Still I wonder,
How you could ignore my love

But, no wonder,
If I kill myself and live....

keep it up !

Alone, at my jaalakam..

What more to write? !!

mmm... I love it, being alone here.

I thought I would never improve !

I learnt not to disturb anybody

with my affection !

I learnt to be silent for hours !

Good ! What an improvement !!