JAALAKAM

നിസ്സഹായന്റെ നൊമ്പരങ്ങള്‍

2011-10-21T12:05:00.000-07:00

(ഒരു അഞ്ചു വയസ്സുകാരിയെക്കുറിച്ച് പത്രത്തില്‍ വന്ന ഒരു വാര്‍ത്ത.. അതു നിങ്ങളും വായിച്ചുകാണും..എനിക്കതു വീണ്ടും പറയാന്‍ വയ്യ.. നിസ്സഹായന്റെ നൊമ്പരം വിറ്റ് കാശുണ്ടാക്കുന്ന ശവംതീനിക്കഴുകന്മാര്‍..കൊല്ലണം അവന്മാരെ! )

മാ നിഷാദ !
പാല്‍മണം മാറാത്ത,
പാല്‍പുഞ്ചിരി മാഞ്ഞുപോയ,
അരുമയായൊരു കുഞ്ഞുമുഖം
ചരിഞ്ഞും തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും,
പലകോണില്‍നിന്നുമൊപ്പിയെടുത്ത്
നിന്റെ ക്യാമറയ്ക്കുള്ളിലാക്കല്ലേ.

കഴുകന്മാരാണു ചുറ്റും
കൊത്തിക്കീറിത്തിന്നുവാന്‍
ആര്‍ത്തുചിരിക്കുവാന്‍.
ആ കുഞ്ഞുമുഖമെടുത്തച്ചുകൂടത്തിട്ട്
ഒതുക്കി മെരുക്കി
അതിനു ചുറ്റുമൊരു
പീഡനക്കഥയെഴുതി
കോപ്പികള്‍ കൂട്ടി
കടലാസുമച്ചടിമഷിയും കൊണ്ടൊരു
പണം കായ്ക്കുന്ന മരമുണ്ടാക്കാന്‍
കോപ്പുകൂട്ടി കാത്തിരിക്കുന്ന
കച്ചവടക്കണ്ണു മാത്രമുള്ള
കഴുകന്മാരാണു ചുറ്റും.

വിശക്കുമ്പോളിത്തിരി
പൈമ്പാലു വേണം
പിന്നെ, ഓടിക്കളിക്കാനൊരു
മുറ്റവും, കളിയാടാനൊരൂഞ്ഞാലും.
കൈലേസുകൊണ്ടൊരു
കുഞ്ഞിപ്പാവയുണ്ടാക്കി
തോളിലിട്ടുറക്കുന്നവള്‍
കരയല്ലേ, യെന്നു ചൊല്ലി
ഒപ്പം വിതുമ്പുന്നവള്‍.

കരുണകാട്ടണം, കാട്ടാളാ
കഴുകന്മാരാണവള്‍ക്കു ചുറ്റും
പീഡനമെന്തെന്നറിയാത്ത,
പീഡനകഥയിലെ ആ കുഞ്ഞുനായിക
ഇനിയും ജീവിച്ചോട്ടെ
പിഴച്ചെന്നു ചാപ്പകുത്തി, അവളെ
അറവുശാലയിലേയ്ക്കയക്കല്ലേ.

നിന്റെ ക്യാമറക്കണ്ണൊന്നടയ്ക്കുമോ, കാട്ടാളാ
കഴുകന്മാരാണവള്‍ക്കു ചുറ്റും
പാവം, ജീവിച്ചോട്ടെ, യെവിടെങ്കിലും.

This is all I have to say..

2011-09-28T11:28:00.000-07:00

ആഴ്ചകള്‍ക്ക് മുന്‍പ് ഞാന്‍ എഴുതി വച്ചു,
‘ഈ സേത്‌ജിയ്ക്ക് എന്നോടെന്തോ പറയാനുണ്ട് ..’
ശരിയാണ്. ആ സേത്‌ജിയ്ക്ക് എന്നോട് ചില കാര്യങ്ങള്‍ പറയാനുണ്ടായിരുന്നു.
ഇന്നലെ രാത്രി അതെന്നോട് പറഞ്ഞു തീര്‍‌ത്തു, ഒറ്റ ശ്വാസത്തില്‍.
കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നോ, എന്നോടിത് പറയാന്‍?

'This is all I have to say..'

എല്ലാം പറഞ്ഞുതീര്‍ത്ത്,
എന്നെ എന്റെ ചിന്തകളുടെ ലോകത്ത് അലയാന്‍ വിട്ട്,
പുസ്തകത്തിന്റെ അവസാനതാളും കടന്ന്,
സേത്‌ജി എവിടെയോ മറഞ്ഞു.
പക്ഷെ, എനിക്കിപ്പോഴും മടങ്ങിവരാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.

എന്താണ് ഞാന്‍ ചെയ്യേണ്ടത്?

2011-09-25T12:54:00.000-07:00

പെട്ടെന്നു ഒരു തീരുമാനമെടുക്കാന്‍ പറ്റുന്നില്ല. എന്താ വേണ്ടത്? ജോലിയൊക്കെ മതിയാക്കി, കിട്ടുന്ന കാശു വാങ്ങി കടങ്ങള്‍ തീര്‍ത്ത് വീട്ടിലിരിക്കണോ? അതോ ഇനിയും ജോലി തുടരണോ? കടങ്ങള്‍ എപ്പോഴും ഒരു ഭീഷണി തന്നെയാണ്. എത്രയും നേരത്തെ തീരുന്നോ അത്രയും നന്ന്‌. നാളെയെക്കുറിച്ച് ഒന്നും പ്രവചിക്കാന്‍ വയ്യല്ലോ. അതല്ലെങ്കില്‍ വീട്ടിലിരിക്കാതെ മറ്റൊരു ജോലിയെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കണം. അത് നടന്നില്ലെങ്കില്‍ എല്ലാവര്‍ക്കുമായി ശിഷ്ടജീവിതം കീറിമുറിച്ചു കൊടുക്കേണ്ടതായും വന്നേക്കാം.
വെറുതെ വീട്ടിലിരിക്കയല്ലേ, ചെയ്താലെന്താ, വന്നാലെന്താ!
വായിക്കാന്‍ നേരം വേണമെന്നോ ! എന്തിന് ! ഇനി വായിച്ചിട്ടെന്തു നേടാന്‍?!
എന്താ ഇത്രയ്ക്ക് എഴുതാനുള്ളത്? അല്ലെങ്കില്‍ വലിയ എഴുത്തുകാരിയല്ലേ!!
ഇനിയിപ്പോള്‍ എഴുതി നാലു കാശുണ്ടാക്കേണ്ട കാര്യമുണ്ടോ !
സ്വന്തം ഇഷ്ടത്തിനു തോന്നിയ പോലെ നടക്കാനാണോ ജോലി മതിയാക്കിയത്?
ഞാനപ്പോഴേ പറഞ്ഞതാ, ജോലി കളഞ്ഞുള്ള കളിയൊന്നും വേണ്ടെന്ന്, കേട്ടില്ല !
ഇനിയിപ്പോള്‍ വിഷമിച്ചിട്ടെന്ത് കാര്യം !
എത്ര പഠിച്ചതാന്ന് പറഞ്ഞിട്ടെന്ത് കാര്യം!
കിട്ടിയ ജോലി അവസാനം വരെ കൊണ്ടുപോകാനും വേണം യോഗം.
ഒരു മൂലക്കിരുന്ന് ഈശ്വരനെ വിളിക്കാന്‍ നോക്ക്.
ഇത്രയും കാലം ജോലി എന്നു പറഞ്ഞു നടക്കുവല്ലാരുന്നോ, ഇനി മതി.
ഒക്കെ ചെയ്യാന്‍ കഴിഞ്ഞു എന്ന് സമാധാനിക്കാല്ലോ.
ബാക്കിയൊക്കെ എങനെങ്കിലുമാവട്ടെ. ഇതിലൊന്നും ഒട്ടും വിഷമിക്കാനില്ല.
ഇനി വിശ്രമിക്കാനുള്ള സമയമായെന്നു കരുതിയാല്‍ മതി.

എനിക്ക് പേടിയാവുന്നു. എന്താണ് ഞാന്‍ കേള്‍ക്കേണ്ടി വരിക?
ഏത് അവസ്ഥയാണ് ഞാന്‍ അഭിമുഖീകരിക്കേണ്ടി വരിക?
എനിക്ക് സന്തോഷമായിരിക്കാന്‍ കഴിയുമോ?
ഇതൊരു വല്ലാത്ത പ്രതിസന്ധിയാണ്.
ഇവിടെ ഒരു ശരിയായ തീരുമാനമെടുക്കാന്‍ എനിക്ക് കഴിയണം.
അല്ലെങ്കില്‍ ആകെ തകര്‍ന്നു പോവും.
എന്നെ അറിയുന്ന ഒരാള്‍ മാത്രമേയുള്ളൂ.
അദ്ദേഹം തന്നെ പറയട്ടെ, ഞാന്‍ എന്തു ചെയ്യണമെന്ന്.
സക്രാരിയിലിരുന്ന് ഞാനീ എഴുതുന്നതെല്ലാം വായിക്കുന്നുണ്ടോ?

ദൈവമേ നീ എന്നെ കൈവിടല്ലേ

2011-08-07T11:55:00.000-07:00

എനിക്ക് തെറ്റു പറ്റിയോ, തീരുമാനങ്ങളെടുക്കുമ്പോള്‍? ഒരുപാടു തവണ കൂട്ടിയും കുറച്ചും നോക്കിയതാണ്. എന്നിട്ടും തെറ്റു പറ്റിയോ? തെറ്റുപറ്റിയിട്ടില്ല അല്ലേ, ദൈവമേ.. എനിക്ക് ഭയം തോന്നുന്നു. എനിക്ക് നിന്റെ സഹായം വേണം. നിന്നെക്കൂടാതെ എനിക്ക് ഒന്നും സാദ്ധ്യമല്ല. ദൈവമേ.. നീ എന്നെ വിട്ടുകളയല്ലേ..

സ്നേഹത്തിന്റെ കണക്കുകള്‍

2011-07-25T09:06:00.000-07:00

ഇന്നെനിക്ക് ഈ മുറിയുടെ ജനാലകളെല്ലാം തുറന്നിടാന്‍ തോന്നുന്നു. ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഞാന്‍ ഇങ്ങനെയാണ്. വേറെ ചില നേരങ്ങളില്‍ ജനാലകളൊക്കെ അടച്ചിട്ട്, മുറിയുടെ നാലു ചുവരുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ ഒളിച്ചിരിക്കാന്‍ തോന്നും. അത് പോട്ടെ.

ആ പുസ്തകത്തില്‍ എന്താണെഴുതിയിരിക്കുന്നത്? സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ച് എന്താണ് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവുക? അകലെയേതോ ഒരു ഷെല്‍ഫിനുള്ളില്‍ ആ പുസ്തകം ഇരിപ്പുണ്ട്. എനിക്കത് കാണാം. വായിക്കാം. അത് നിറയെ ചോദ്യങ്ങളാണ്.

എന്തിനെയാണ് നീ സ്നേഹമെന്നു വിളിക്കുന്നത് ?

സ്നേഹമെന്നത്.....
എന്താ പറയുക? എനിക്കറിയില്ല. അറിയില്ലെന്നു പറഞ്ഞാല്‍ പറ്റില്ല. പറഞ്ഞേ മതിയാവൂ. പറയാം. പക്ഷെ, എനിക്കൊന്നാലോചിക്കണം. ഇതിന് ഉത്തരം കണ്ടെത്താന്‍ ഒറ്റ വഴിയേ ഉള്ളൂ. മറ്റൊരു ചോദ്യം എന്നോട് തന്നെ ഞാന്‍ ചോദിക്കണം. അതല്ലാതെ മറ്റു വഴിയൊന്നുമില്ല.

ഞാന്‍ ആരെയൊക്കെയാണ് സ്നേഹിക്കുന്നത്?

ഈ ചോദ്യത്തിനുള്ള മറുപടി എളുപ്പമാണ്. (എന്നു ഞാന്‍ കരുതുന്നു.) ഒരുപക്ഷെ, ഞാന്‍ ഏറ്റവും ആദ്യം സ്നേഹിച്ചത് എന്റെ അമ്മയുടെ ഗര്‍‌ഭപാത്രത്തെയായിരിക്കണം. അതിനുള്ളില്‍ ഒരു തൊട്ടിലില്‍ എന്ന പോലെ സുഖമുള്ള ചൂടില്‍ മയങ്ങുകയായിരുന്നില്ലേ, കുറെ നാള്‍‍. പിന്നെ, പൊക്കിള്‍ക്കൊടി മുറിച്ച് എന്നെ വേര്‍പെടുത്തിയപ്പോള്‍ ഞാനെന്റെ അമ്മയെ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങി. അമ്മയുടെ മാറിലെ സ്നേഹത്തിന്റെ ഊഷ്മളതയില്‍ ഞാന്‍ പിന്നെയും മയങ്ങി. ഉണര്‍ന്നു കരഞ്ഞപ്പോഴൊക്കെ വിശപ്പറിയിക്കാതെ അമ്മയെന്നെ പാലൂട്ടി ഉറക്കിക്കാണും. അമ്മയെ ഞാന്‍ സ്നേഹിച്ചു. ഒരുപാട് ഒരുപാട്.

പിന്നെ, അച്ഛനെന്നെ മടിയിലിരുത്തി കൊഞ്ചിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ അച്ഛനെ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങി. അച്ഛന്റെ വിരല്‍ത്തുമ്പില്‍ പിടിച്ച് നടക്കുമ്പോള്‍ അച്ഛനെ ഞാന്‍ കൂടുതല്‍ സ്നേഹിച്ചു. മുത്തശ്ശനെയും മുത്തശ്ശിയെയും ഞാന്‍ സ്നേഹിച്ചു. മുത്തശ്ശന്റെ വളഞ്ഞ മുതുകില്‍ ഞാന്‍ ആനപ്പാപ്പാനായി. എന്തൊരു രസമായിരുന്നെന്നോ, ആ യാത്രയൊക്കെ. ഉറങ്ങാന്‍ നേരം ഞാന്‍ മുത്തശ്ശിക്കഥകള്‍ കേട്ടുറങ്ങി. കുതിരപ്പുറത്തു പാഞ്ഞു വന്ന്, രാജകുമാരിയെ രക്ഷിച്ച് അവളുടെ അച്ഛനമ്മമാരുടെ അരികില്‍ തിരികെയെത്തിക്കുന്ന മന്ത്രികുമാരനെ സ്വപ്നം കണ്ടു. ഉറക്കം പിടിക്കുന്നതുവരെ ഈണത്തില്‍ കഥപറഞ്ഞു തന്നിരുന്ന മുത്തശ്ശിയെ ഞാനൊരുപാട് സ്നേഹിച്ചിരുന്നു.

അങ്ങനെ അങ്ങനെ.. ഞാന്‍ വളര്‍ന്നു. ഒപ്പം എന്റെ സ്നേഹപ്രപഞ്ചവും. പള്ളിക്കൂടത്തിലെ കണക്കു മാഷിനെ എന്തുകൊണ്ടോ ഞാന്‍ സ്നേഹിച്ചില്ല. കണക്കുകള്‍ തെറ്റിയപ്പോള്‍ കൈവെള്ളയില്‍ വീണ ചൂരല്പാടുകളെ എനിക്ക് സ്നേഹിക്കാനാവുമായിരുന്നോ? ഇല്ല. പിന്നെ കോളേജില്‍ വച്ച് എപ്പോഴോ മനസ്സില്‍ പതിഞ്ഞുപോയ ഒരു മുഖം പിന്നെയും പിന്നെയും ഓര്‍ത്ത് അതിനെ സ്നേഹിച്ചു. ഒരിക്കല്‍ പ്പോലും ആ സ്നേഹം തിരിച്ചു കിട്ടിയില്ല. അന്ന് വല്ലാതെ കരഞ്ഞു. ഒരു പക്ഷെ അന്നായിരിക്കണം, എന്റെ സ്നേഹം എല്ലാവരും ഒരുപോലെ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല എന്ന സത്യം ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കിയത്. പക്ഷെ ആ അറിവ് എന്നെ വല്ലാതെ നൊമ്പരപ്പെടുത്തി. അത്രയും നാള്‍ ഞാന്‍ സ്നേഹിക്കുന്ന എല്ലാവരും എന്നെയും സ്നേഹിക്കുന്നു എന്നു ഞാന്‍ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. സ്നേഹം തിരിച്ചു കിട്ടണം എന്ന് വാശി പിടിക്കാന്‍ പാടില്ലെന്ന് അന്ന് തിരിച്ചറിവുണ്ടായി. ഒരു പക്ഷെ, അതെന്നെ കൂടുതല്‍ സ്നേഹിക്കാനായിരിക്കും, പ്രേരിപ്പിച്ചത്. ബാല്യം മുതല്‍ എനിക്കുണ്ടായിരുന്ന കൂട്ടുകാരെല്ലാം എന്നെ സ്നേഹിച്ചിട്ടുണ്ടാവും. അങ്ങനെയല്ലാതാവാന്‍ തരമില്ല. കാരണം, ആരും എന്നോട് പിണങ്ങിപ്പോയിരുന്നില്ലല്ലോ.

പിന്നീട് വിവാഹം.. ഭര്‍ത്താവ് .. മക്കള്‍.. അവരെന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നോ എന്ന് ഞാന്‍ ആലോചിച്ചില്ല. കാരണം, ഞാന്‍ അവരെ സ്നേഹിക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. അവരെന്നെ എത്ര സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് ഒരിക്കലും ചിന്തിച്ചില്ല. അവരെ സ്നേഹിക്കുന്ന തിരക്കില്‍ എനിക്കതിനു കഴിഞ്ഞില്ല. അവരെന്നെ സ്നേഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. എങ്കിലും, ചിലപ്പോഴെങ്കിലും അവരെന്നെ വേദനിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാവാം. സ്നേഹിക്കാതിരുന്നിട്ടുണ്ടാവാം. അതെന്തു തന്നെയായിരുന്നാലും, ഒരു നിമിഷം പോലും എനിക്കവരെ സ്നേഹിക്കാതിരിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.. ഒരു പക്ഷെ, അമ്മയായപ്പോഴായിരിക്കും, ഞാന്‍ എല്ലാവരെയും കൂടുതല്‍ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങിയത്. അഛനമ്മമാര്‍ മുതല്‍ എല്ലാവരെയും. ഈ ലോകത്തെ തന്നെ. മറ്റുള്ളവരുടെ നൊമ്പരങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കിത്തുടങ്ങിയത് അന്നു മുതല്‍ക്കാണ്. മറ്റുള്ളവര്‍ക്കു വേണ്ടി സ്വന്തം സുഖങ്ങള്‍ മാറ്റി വയ്ക്കാന്‍ പഠിച്ചത് അന്നു മുതല്‍ക്കാണ്. എന്നെ സ്നേഹിക്കാത്തവരോട് എനിക്കൊരു പിണക്കവുമില്ല. എന്തിനു പിണങ്ങണം? എനിക്കവരെ സ്നേഹിക്കാന്‍ കഴിയുന്നുണ്ടല്ലോ. അവരെന്നെ സ്നേഹിക്കാതിരിക്കാന്‍ കാരണം, ഒരുപക്ഷെ എന്റെ തന്നെ തെറ്റുകളോ കുറവുകളോ ആയിരിക്കാം. തിരുത്തലുകള്‍ വല്ലാത്തൊരാശ്വാസമാണ്, പലപ്പോഴും. ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ കണക്കെടുക്കുകയാണ്, എനിക്കു കിട്ടിയ സ്നേഹത്തിന്റെ. എത്ര കൂടുതല്‍, എത്ര കുറവ് എന്നറിയാനല്ല. ഇനിയെത്ര ഞാന്‍ തിരികെ കൊടുക്കാന്‍ ബാക്കിയുണ്ട് എന്നറിയാന്‍.

ജീവിതം ഒരുപാട് കാര്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു തന്നു. എന്നിട്ടും, ഇപ്പോഴും എനിക്ക് പറയാനാവുന്നില്ലല്ലോ, എന്താണ് സ്നേഹമെന്ന് !

This Is All I Have To Say !

2011-07-24T13:01:00.000-07:00

This Is All I Have To Say ഈ പുസ്തകം എഴുതിയ Swapan Seth ആരാണോ ആവോ ! എന്തായാലും ഈ സേത്ജിയ്ക്ക് എന്നോടെന്തോ പറയാനുണ്ട്. അതുറപ്പ്. അല്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ ഞാന്‍ ആ പോസ്റ്റ് പിന്നെയും പിന്നെയും വായിക്കില്ലല്ലോ. നമ്മുടെ ജനകീയ വായനശാലയില്‍ പോയി നോക്കാം, ഈ മാഷെ അവിടെങ്ങാനും കണ്ടുകിട്ടുമോ എന്ന്. കാണാന്‍ തരമില്ല. ഇല്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ ഏലൂര്‍ തന്നെ ശരണം.

‘The book contains Seth’s observations, opinions, and advice on a variety of topics like love, failure, friends, success, marriage, brotherhood, parents, giving, peace, God, trust, grace, passion, helping, responsibility, knowledge, leadership, ambition, and money.’

ഈ പറഞ്ഞതില്‍ ഏത് വാക്കാണ് എനിക്ക് ഏറ്റവും പ്രസക്തമായത്? ഈ പുസ്തകത്തില്‍ എനിക്കായി എഴുതിയ ഒരു വരി കാണും. അതായത്, ഇന്നത്തെ എന്റെ അവസ്ഥയില്‍ എന്തെങ്കിലും ഒരു പ്രത്യേക കാര്യം എന്നോട് പറയാന്‍ ദൈവം ആ സേത്ജിയെ ഏല്‍പ്പിച്ചു കാണും. അത് ആ മാഷ് ആ പുസ്തകത്തില്‍ എഴുതിയിട്ടുമുണ്ടാകും. അത് എന്തിനെക്കുറിച്ചാവും? Love? Failure? friends? success?... responsibility? ... ആത്മവിശ്വാസത്തെക്കുറിച്ച് അതില്‍ വല്ലതും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവുമോ? എന്തേ ഞാന്‍ അങ്ങനെ ചോദിച്ചത്?!

Mark 2:11 "I tell you, get up, take your mat and go home."

2011-07-23T08:37:00.000-07:00

ഓടിയെത്തുകയായിരുന്നു, എന്റെയീ മുറിയിലേയ്ക്ക്. എന്തെന്നറിയാത്ത ഒരു ആശ്വാസം എനിക്കായി ഇവിടെയുണ്ടെന്നൊരു തോന്നല്‍.. ഇന്നും പകല്‍ മുഴുവന്‍ തണുപ്പായിരുന്നു. വല്ലാത്ത മഴയും തണുപ്പും. മനസ്സിലെ നൊമ്പരങ്ങളൊക്കെ ഘനീഭവിച്ച് മനസ്സിലേയ്ക്കിറങ്ങി. മഞ്ഞു മൂടിക്കിടക്കുന്ന താഴ്വരകളെ ഓര്‍ത്തു.

ഈ ലോകത്തേയ്ക്ക് ഒത്തിരി സന്തോഷം ദൈവം അയച്ചുകാണും. ഈ കോടാനുകോടി മനുഷ്യരും ജീവജാലങ്ങളും മനസ്സു നിറയെ വാരി വാരിയെടുത്താലും തീരാത്ത അത്രയ്ക്ക് സന്തോഷം ദൈവം അയച്ചുകാണും. ദൈവം നല്ലവനാണ്. ആരുടെയും കണ്ണീരു കാണാന്‍ ഇഷ്ടമുണ്ടാവില്ല. ഉറപ്പ്. എന്നിട്ടും, എന്തുകൊണ്ടാണ് ഈ ഭൂമിയില്‍ കണ്ണീരിന്റെ ഉപ്പ് വീഴുന്നത്? മനുഷ്യര്‍ തെറ്റു ചെയ്യുന്നതു കൊണ്ടാണോ? എങ്കില്‍ ഒരു തെറ്റും ചെയ്യാത്തവര്‍ എന്തിന്നാണ് കരയേണ്ടിവരുന്നത്? ഒരു ഉറുമ്പിനെ പോലും നോവിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ഈ പാവം മനസ്സുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ നൊമ്പരങ്ങള്‍ തിങ്ങുന്നത് എന്തു കൊണ്ടാണ്?ഒരു ക്രിസ്മസ് പിറ്റേന്നിന്റെ നിറമുള്ള സ്വപ്നങ്ങള്‍ ചിതറിപ്പോയതെന്തുകൊണ്ടാണ്?

കടലിന്റെ മീതെ നടന്നവനേ.. കടലിനെ ശാസിച്ചു ശാന്തമാക്കിയവനേ..നീ എവിടെയാണ്? നിനക്ക് അസാദ്ധ്യമായത് ഒന്നുമില്ലല്ലോ. എല്ലാ മനസ്സുകളിലും സ്നേഹവും ശാന്തിയും നിറയ്ക്കാന്‍ നിനക്ക് ഒരു നിമിഷം മാത്രം മതിയല്ലോ. എന്തേ, അത് ചെയ്യാത്തത്? ഈ ലോകം തന്നെ നിന്റെ സ്വന്തമല്ലേ.. മനുഷ്യരും ജീവജാലങ്ങളും .. മനസ്സും ചിന്തകളും എല്ലാം എല്ലാം നിന്റെ മാത്രമല്ലേ.

തളര്‍വാതരോഗിയോട് ‘എഴുന്നേല്‍ക്കുക, നീ നിന്റെ കിടക്കയുമെടുത്ത് വീട്ടിലേയ്ക്ക് പോവുക’ എന്നു നീ ഒരിക്കല്‍ കൂടി പറയുമോ? നീ അതു പറയും. പറയാതിരിക്കാന്‍ നിനക്കാവില്ല. കാരണം, നീ സ്നേഹമാണ്. എല്ലാ മുറിവുകളും ഉണക്കുന്ന സ്നേഹം.

എന്തിനാ എന്നോടിങ്ങനെ....

2011-07-22T13:09:00.000-07:00

ഇന്നും മനസ്സ് നേരെയല്ല. ഈ മുറിയ്ക്കുള്ളില്‍ ആരുമില്ല. തളര്‍ന്നിരിക്കാം. തനിച്ചിരുന്നു കരയാം. ഒന്നു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞാല്‍ പോലും ആരും ഒന്നും അറിയില്ല. ഈ മുറിയുടെ ചുവരുകളില്‍ കരി കൊണ്ട് കുത്തിവരച്ചാലും, ഹൃദയരക്തം കൊണ്ട് ചായം തേച്ചാലും ആരുമൊന്നും പറയാനില്ല. വല്ലാതെയൊരു പേടി. എന്തിനെയാണാവോ ഞാന്‍ ഭയക്കുന്നത്..എനിക്ക് സങ്കടപ്പെടാന്‍ വയ്യ.. സങ്കടങ്ങളെയാണോ ഞാന്‍ പേടിക്കുന്നത്?.. എന്റെ മനസ്സിനോട് ചേര്‍ന്നിരിക്കാന്‍ ഒരു മനസ്സു പോലും ഉണര്‍ന്നിരിക്കുന്നില്ല. എന്റെ കൈയൊന്നു പിടിച്ച് വിഷമിക്കല്ലേ, എല്ലാം നേരെയാവും എന്നു മനസ്സോടെ പറയാന്‍ ആരാണെനിക്കുള്ളത്? എല്ലാരും എവിടെയാണ് മറഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്നത്? ആര്‍ക്കും അറിയില്ലെങ്കിലും, നിനക്കെങ്കിലും എന്നെ മനസ്സിലാവുമെന്നു ഞാന്‍ കരുതി. എന്നിട്ട് നീയെവിടെ? നീയും മറഞ്ഞുനില്‍ക്കുകയാണ് അല്ലേ.. എന്തിനാ എന്നോടിങ്ങനെ... ഇനിയും എന്നെ കരയിക്കല്ലേ..

ഉറക്കത്തിന്റെ വെളുത്ത വട്ടം

2011-07-18T11:09:00.000-07:00

രാവേറെയായിരിക്കുന്നു. രാക്കുയില്‍ പാട്ടു നിര്‍ത്തി, പറന്നേതോ ചില്ലയില്‍ ചേക്കേറി. ചെറിയൊരു വെളുത്ത വട്ടത്തില്‍ ഒരു രാത്രിയുടെ ഉറക്കം നിറച്ച്, ഉള്ളംകയ്യിലെടുത്തു. അതില്‍ നോക്കിയിരുന്നു. പിന്നെ, ജനാലയ്ക്കപ്പുറത്തെ മഴനനഞ്ഞ മണ്ണിലേയ്ക്കെറിഞ്ഞു. അതവിടെ കിടന്ന് കിളിര്‍ത്ത് ഒരു മരമായ് പൂത്തുലയട്ടെ. അതിന്റെ ചില്ലകളില്‍ തഴുകിയെത്തുന്ന കാറ്റില്‍ നിദ്രയുടെ ലഹരിയുണ്ടാവും.

വീണ്ടും വീണ്ടും എഴുതി മായ്‌ക്കുന്ന ഒരു പാവം മനസ്സ്..

2011-07-07T09:40:00.000-07:00

ഈ ചുവരില്‍ എഴുതിയിട്ട് ഒരുപാട് നാളായി. ഇന്ന് ഈ ചുവരില്‍ എനിക്കൊന്നും എഴുതാനില്ല. എങ്ങനെയാ മായ്‌ക്കുക ഈ ചുവരെഴുത്തുകളൊക്കെ...? എനിക്കിതെല്ലാം മായ്ച്ചേ പറ്റൂ.. എങ്ങനെ? എങ്ങനെയാ ഞാന്‍ ഇതെല്ലാം.. ആരുമില്ല അരികില്‍.. എന്നെ അറിയുന്ന ആരുമില്ല അരികില്‍... ഞാന്‍ തനിച്ച്... ഒരുപാട് തിരിക്കുകള്‍ക്കിടയില്‍ ഞാന്‍ തനിച്ച്... എനിക്ക് ആരുടെ നെഞ്ചില്‍ മുഖം ചേര്‍ത്താണ് കരയാന്‍ കഴിയുക.. ആരുമില്ല അങ്ങനെ.. എന്നെ അറിയുന്ന... എന്നെ അറിഞ്ഞു സ്നേഹിക്കുന്ന.. ആരുണ്ട് എനിക്ക്.. ആരുമില്ല.. ഓരോ സൌഹൃദങ്ങളെയും ഞാന്‍ ആര്‍ത്തിയോടെയാണ് നോക്കുന്നത്.. അവരുടെ കണ്ണുകളിലെങ്ങാനും എന്നെ അറിഞ്ഞുതരുന്ന സ്നേഹമുണ്ടോ... .. ആരിലും ഞാന്‍ കണ്ടില്ല.. .. എല്ലാവര്‍ക്കും പറയാന്‍ പരിമിതികളേറെയാണ് ..ഒന്നും വേണ്ട..എല്ലാം ഞാനിന്ന് വലിച്ചെറിയുകയാണ്.. സൌഹൃദങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള എന്റെ എല്ലാ പ്രതീക്ഷകളെയും ഞാനിവിടെ ഉപേക്ഷിക്കുകയാണ്.. പരിചയം പുതുക്കാന്‍ വല്ലപ്പോഴും വരുന്ന ഫോണ്‍ കോളുകള്‍.. അതെന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നില്ല. അന്റെ മനസ്സിന്റെ അനാഥത്വം അത് തീര്‍ക്കുന്നില്ല.... ഔപചാരികത കൊണ്ട് അവരെന്നെ കീറി മുറിയ്ക്കുകയാണ്. എനിക്കെല്ലാം മറക്കണം... എന്റെ എല്ലാ നൊമ്പരങ്ങളെയും ഈ ചുവരില്‍ ഞാന്‍ എഴുതി മായ്‌ക്കട്ടെ.. നാളെ ഉണരുമ്പോള്‍ എന്റെ പുതിയൊരു ജന്മം.. പിന്നീട്, ആരില്‍ നിന്നും ഒന്നും കാത്തിരിക്കാതെ, എനിക്കെന്റെ തിരക്കുകളില്‍ മുഴുകണം..

ഇത്രയൊക്കെ പറയുമ്പോഴും എനിക്ക് പേടി തോന്നുകയാണ് .‍..എന്റെ മനസ്സെങ്ങനെ തനിച്ച്.. എനിക്കു കഴിയുമോ.. ഞാന്‍ വീണുപോവില്ലേ..

അല്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍ എന്തിനു പേടിക്കണം.. അങ്ങ് ദൂരെ അകലങ്ങളില്‍ എവിടെയെങ്കിലും എന്നെ അറിയുന്ന ഒരു വലിയ മനസ്സ് ഉണ്ടാവില്ലേ.. ഞാന്‍ ഉറങ്ങുമ്പോള്‍ എന്റെ അരികെയെത്താതിരിക്കുമോ... എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളില്‍ വന്ന് എന്റെ നെറ്റിയില്‍ തലോടാതിരിക്കുമോ...

ഇപ്പോള്‍ ഞാനറിയുന്നു, ഈ ചുവരെഴുത്തുകള്‍ ഞാന്‍ മായ്ക്കുന്നത് ഇനിയും എഴുതാന്‍ വേണ്ടി മാത്രമാണെന്ന്.. അകലെയിരുന്ന് ആരോ ഇതു വായിക്കുന്നുണ്ട്.... ഉറപ്പായും.. അല്ലെങ്കില്‍.. എന്റെ മനസ്സ് ഇങ്ങനെ ശാന്തമാകില്ലല്ലോ...എന്റെ നെറ്റിയില്‍ ആ സ്പര്‍ശം.. എന്നെ വിട്ടു പോവല്ലേ ഒരിക്കലും..

എന്റെ ചുവരെഴുത്തുകൾ - 3

2009-05-18T11:53:00.000-07:00

മനസ്സു വല്ലാതെ തളർന്നുപോകുന്ന നിമിഷങ്ങളിലൊക്കെ അരികിലെവിടെയോ നീയുണ്ട്, എന്ന വിശ്വാസം എന്നെ ശക്തിപ്പെടുത്താറുണ്ട്. നീയാരാണ് എന്നതിനേക്കാളുപരി, നീയെനിക്കാരാണ് എന്നതല്ലേ പ്രധാനം? നീയാരുമാവട്ടെ, നീയെനിക്കാരൊക്കെയോ ആണ്.

എന്റെ ചുവരെഴുത്തുകൾ-2

2009-05-16T10:30:00.000-07:00

"നിനക്കെന്നെ തനിച്ചാക്കിയിട്ട് നിന്റെ സ്വന്തം നാട്ടിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചുപോകാനാവുമോ? എനിക്കറിയാം. നിനക്കതിനു കഴിയില്ല. ഒരു പക്ഷെ, എന്റെ കൺ‌മുന്നിൽ പെടാതെ നീ മറഞ്ഞുനിന്നേക്കാം. എങ്കിലും, നിന്റെ കൺ‌മുന്നിൽ നിന്നും ഞാൻ മറഞ്ഞുപോകാൻ നീ എന്നെ അനുവദിക്കുമോ? എന്റെ പാദങ്ങളിടറുമ്പോൾ ഓടിവന്ന് എന്റെ കൈപിടിക്കാതിരിക്കാൻ നിനക്കാവുമോ? നിനക്കതിനാവില്ലെന്നു ഒരു നൂറുവട്ടം ഞാൻ പറയാം. എന്നിട്ടും, നിന്റെ സ്നേഹത്തെ ഞാൻ സംശയിക്കുന്നു. നിന്റെ നെറ്റിചുളിയുന്നത് എനിക്കു സങ്കൽ‌പ്പിക്കാൻ കഴിയും. അതെന്നെ ഒട്ടും അസ്വസ്ഥയാക്കുന്നില്ല. നിന്റെ സ്നേഹത്തെ സംശയിക്കാനുള്ള അവകാശം എനിക്കുണ്ട്.

കാലൊച്ചയില്ലാതെ നീയരികിൽ വരുന്നതും, ഒരു കുളിർകാറ്റായെന്നെ പൊതിയുന്നതും ഞാനറിയാറുണ്ട്. എന്നിട്ടും നിന്റെ മുഖമൊന്നോർമ്മിക്കാൻ എനിക്കാവുന്നില്ലല്ലോ. നീയെന്റെ അരികിൽ വരുമ്പോൾ ചോദിക്കാൻ ഒരുപാടു ചോദ്യങ്ങൾ ഞാനെന്റെ മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നിട്ടും, ഒന്നുപോലും ഞാനിന്നോളം ചോദിച്ചില്ല. നീയരികിൽ വന്നപ്പോഴെല്ലാം ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ മറന്നുപോയിരുന്നു. നിന്നോട് ഏറ്റവും ആദ്യം ചോദിക്കേണ്ട ചോദ്യവും മനസ്സിലൊരുക്കിവച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിന്റെ മറുപടി പറയാൻ നിനക്കേറെ ആലോചിക്കേണ്ടി വരില്ല. പക്ഷെ ആ മറുപടി മനസ്സിലാക്കാൻ എനിക്കീ ജന്മം മതിയാവുമോ? എന്നെങ്കിലുമൊരിക്കൽ നീ വരുമ്പോൾ വായിക്കാൻ ഞാനീ ചുവരിൽ എഴുതിയിടട്ടെ, ആ ചോദ്യം?

നീ ആരാണ് ?

എന്റെ ചുവരെഴുത്തുകൾ

2009-05-14T12:33:00.000-07:00

ഈ പഴയ ജാലകത്തിലൂടെ അകത്തേയ്ക്ക് എത്തിനോക്കാൻ ആരും വരാറില്ല. ഇനിയെങ്ങാനും, ഞാനറിയാതെ ആരെങ്കിലും വരുന്നുണ്ടാവുമോ? എനിക്കറിയില്ല. കുറെ നാളുകളായി ഞാനീ മുറിക്കുള്ളിൽ തനിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. ആരോടും മിണ്ടാതെ, ഒന്നും പറയാതെ, ഏതൊക്കെയോ ചിന്തകളിൽ സ്വയം നഷ്ടപ്പെട്ട് വെറുതെ കൂനിക്കൂടിയിരുന്നു. ഞാൻ എന്തിനാണങ്ങനെ ചെയ്തത്? ഈ ജാലകം പോലും ഞാൻ മറന്നുപോയോ? ( എല്ലാ വാതിലുകളും അടയുമ്പോൾ ഒരു ജാലകമെങ്കിലും തുറന്നുകിടക്കുന്നുണ്ടാവുമെന്നു എന്നെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തിയതാരാണ്? )

മനസ്സിലിരുന്ന് എന്തൊക്കെയോ വിങ്ങുന്നതു പോലെ. എന്തൊക്കെയോ പറയണമെന്നുണ്ട്. ആരോടാണ് പറയേണ്ടത്? എന്തൊക്കെയോ എഴുതണമെന്നുണ്ട്. എവിടെയാണെഴുതേണ്ടത്? എവിടെ തുടങ്ങണം എന്നുപോലും അറിയില്ല. ഒരു നിമിഷം ഞാനൊന്നാലോചിക്കട്ടെ. അല്ലെങ്കിൽ, ഞാനെന്തിന് അങ്ങനെ ചിന്തിക്കണം? ഒന്നും മനസ്സിലിട്ട് ചിട്ടപ്പെടുത്താതെ, വാക്കുകൾ മിനുക്കിയെടുക്കാതെ, നെഞ്ചിനുള്ളിൽ വിങ്ങുന്നതെല്ലാം അതേപടി അക്ഷരങ്ങളിലൂടെ പുറത്തേക്കൊഴുക്കി എനിക്കെന്റെ മനസ്സിനെ മോചിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ലേ? ഒരിക്കൽ, എന്നെ വളരെ നന്നായി മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുള്ള എന്റെ സുഹൃത്തെന്നോടു പറഞ്ഞു, എനിക്ക് ആത്മവിശ്വാസമില്ലെന്ന്. ശരിയായിരിക്കാം. അല്ല, ശരിയാണ്. ഞാൻ പലപ്പോഴും ജീവിതത്തോട് എന്തിനും ഏതിനും വിധേയപ്പെടുകയാണ് ചെയ്തിട്ടുള്ളത്. ജീവിതത്തിന്റെ ഒഴുക്കിനനുസരിച്ച് ഒഴുകിയൊഴുകിപ്പോകാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം, അതെങ്ങോട്ടെന്നെ കൊണ്ടുപോകുന്നുവെന്നു അറിയില്ലെങ്കിൽ‌പ്പോലും. ഞാനെങ്ങോട്ടാണ് ഒഴുകിപ്പോകുന്നത്? അനന്തമായ മഹാസാഗരത്തിലേയ്ക്കോ?

ഒഴുക്കിനെതിരെ നീന്തിയാൽ തീരത്തടുക്കാമെങ്കിൽ, എന്തുകൊണ്ട് ഞാനത് ചെയ്യുന്നില്ല? ചിലന്തിവലയിൽ കുടുങ്ങിയ പ്രാണിയെപ്പോലെ, ചിലന്തിയെ കാത്തുകിടക്കുകയാണോ ഞാൻ? ഒന്നു ആഞ്ഞുകുതറിയാൽ ചിതറിത്തെറിക്കില്ലേ, ഈ ചിലന്തിവല? ഏതോ ഒരു ചിലന്തിവലയ്ക്കുള്ളിലെന്ന പോലെ കുരുങ്ങിക്കിടക്കുകയാണെന്റെ മനസ്സ്‌. രക്ഷപെട്ടേ മതിയാവൂ എന്ന് ഉറച്ചു തീരുമാനിക്കാൻ എന്റെ മനസ്സിപ്പോഴും മടിക്കുന്നതെന്തിന്? ഈ ചിന്തകൾ ഞാനിവിടെ മുറിക്കുകയാണ്. കാടുകയറിപ്പോവാൻ എനിക്കു വയ്യ. പറഞ്ഞുവന്നത് എഴുത്തിനെക്കുറിച്ചാണ്.

എന്റെയീ മുറിയ്ക്കുള്ളിലെ നാലു ചുവരുകളിൽ എന്റെയുള്ളിലെ വിഹ്വലതകളെക്കുറിച്ച്, ആശങ്കകളെക്കുറിച്ച്, നൊമ്പരങ്ങളെക്കുറിച്ച്, എന്റെ ഓർമ്മകളിലെ പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച്, മോഹങ്ങളെക്കുറിച്ച്, മോഹഭംഗങ്ങളെക്കുറിച്ച് എഴുതിനിറച്ചാലോ?അതെനിക്കാവുമെന്നു മനസ്സു പറയുന്നു. അതൊക്കെ വായിക്കാൻ ഈ മുറിയിലേയ്ക്ക് ആരും കടന്നു വരില്ലായിരിക്കാം. എങ്കിലും, എന്നെങ്കിലുമൊരിക്കൽ ആ ചുവരെഴുത്തുകൾ എന്നെ ചിലന്തിവലകളിൽ നിന്നു മോചിപ്പിക്കാതിരിക്കുമോ?

ഈ രാത്രിയിൽ ഞാനിങ്ങനെ എഴുതട്ടെ.

“എന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ, എന്റെ പാദങ്ങളിടറുമ്പോൾ കൈപിടിക്കാൻ ആരോ എന്നരികിൽ ഉണ്ടെന്നെനിക്കറിയാം, അതാരെന്നറിയില്ലെങ്കിൽ‌പ്പോലും. അതു നീയായിരിക്കാം. അല്ല, അതു നീ തന്നെയാണ്. നീയെന്നെ വിട്ടുപോകുമോ? എല്ലാം കേട്ട്, ഒരു കാഴ്ചക്കാരനെപ്പോലെ നോക്കിനിന്ന് ഒടുവിൽ നീയും കടന്നു പോകുമോ? നീയൊരു കുളിർകാറ്റുപോലെയാണ്. നിന്നിൽ ജന്മാന്തരങ്ങൾ കടന്നുവന്ന വസന്തത്തിൻ സുഗന്ധമുണ്ട്, കണ്ണീരിന്റെ ഉപ്പുള്ള നനവുണ്ട്, മോഹങ്ങളെരിയുന്ന വേനലും, താരാട്ടിന്റെ കുളിരുള്ള ശിശിരവുമുണ്ട്. നീയറിയാത്തതായി ഒന്നുമില്ല.നീ എന്നെ വിട്ടുപോകുമോ?”

2009-05-12T12:37:00.000-07:00

ഒരുപാട് നാളായി ഈ ജാലകത്തിനരികില്‍ വന്നിട്ട്.

ഈ മുറിയ്ക്കുള്ളിലെ നാലു ചുമരുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ ഞാനെന്നെത്തന്നെ മറന്ന് ഏതോ ചിന്തകളില്‍ മുഴുകിയിരുന്നുപോയി. സന്ധ്യയായോ? സമയം കടന്നുപോവുന്നതുപോലും അറിഞ്ഞില്ല.

Temptation

2008-11-24T10:37:00.000-08:00

Still I wonder,
How I became stranger for you
Still I wonder,
How our laughter turned to silence
Still I wonder,
How you learnt to be so serious
Still I wonder,
How you could ignore my love

But, no wonder,
If I kill myself and live....

keep it up !

2008-10-03T05:28:00.000-07:00

Alone, at my jaalakam..

What more to write? !!

mmm... I love it, being alone here.

I thought I would never improve !

I learnt not to disturb anybody

with my affection !

I learnt to be silent for hours !

Good ! What an improvement !!

If I were GOD....

2008-09-19T00:48:00.000-07:00

When walk together

Talk about honesty and hardwork

When work together

Forget those funny words

If he goes ahead with work,

Stab from behind,

And mourn his death saying,

" Poor one ! He never knew how to live a life ! "

Sleepless nights

2008-09-14T11:10:00.000-07:00

Awake in the midnight, thinking of life !

What for?

To get up next morning with a pumpkin face

and a cabbage head !

Sun rises in the east and sets in the west !

No change ! Hahahah.......

Love

2008-09-11T01:27:00.000-07:00

Help ! Help ! anybody there !?

Dont worry... I am with u..

2008-09-10T22:19:00.000-07:00

To the Land of Love ?

2008-09-09T12:38:00.000-07:00

Tunes of silence
It is taking me away
To a distant land, where
The sun rises and sets
But the time stands still.

Like a tiny cotton seed,
Flying up and up
From a green valley,
Over the hilltops,
Across the blue sea

Passing through the watery clouds
To a land unknown
But heard, no trespassers
Will be prosecuted

Still it is a land of mystery

But I am not afraid
I am not confused
I know, He is with me
The One who plays
The Tunes of silence

No comments, please

2008-09-08T00:48:00.000-07:00

Ode to the darkness...

Hide my face, when

I am humiliated and helpless..

Never let anybody see my tears

Never let anybody feel pity on me

Let me sit alone eyes closed, till

I conquer you....

My confidence

2008-02-15T10:36:00.000-08:00

I may not have the right to be loved..
But, I do believe I have the right to love.
I may not have the strength to stand on my feet,
But I do believe I have the strength
To make others stand on their feet.
I may not have the eyes to shed tears,
But I do have the eyes to see tears.
This is my strength.
This is my confidence.

But I wonder, wherefrom I got this strength
And this confidence..?
Oh.. poor me ! It is not my strength !
It is the strength of HIM who hold my arm !

Presence

2007-12-15T11:13:00.000-08:00

I woke up at midnight
From a scary dream,
Trembling with fear,
Sweating and panting.

Even, the feeble voices outside
Echoed in my heart
As the foot sounds of cruel men
Breaking open my door.

Alone in my room,
I looked for help
In the dim light of bed lamp,
My own shadow frightened me.

I took the phone, and
Called my friend,
Miles away, “Don’t be silly,
Pray and try to sleep”, he said.

My heart was not pacified
I felt as left alone
I looked for my rosary, and
Found it on a small book.

I took the rosary, kissed it
And slowly opened the book
My friend was there in the book,
Smiling at me !

I put it on the table, opened
I felt relieved of all fears
Then, peacefully slept till dawn,
With rosary in my hand.

The one who seeks faces

2007-11-07T05:12:00.000-08:00

( This is a story originally written by me in Malayalam and translated to English by my friend, whom I respect from the bottom of my heart. So, this story is for u, my friend..)

Is the city in a deep slumber? Or, like me, is it chasing the sleep that is eluding it? How can this city sleep when its heart is still aching and the embers of anguish, tribulations, and miseries of the day continue to burn? How can a city where the women who sell their body to feed their children are being used, abused, and exploited are forced to coexist with those heartless pimps, cruel thugs and corrupt cops who maltreat, manipulate and harm them sleep peacefully? It is better not to think or remember too much; ignorance is bliss! Even after living here for years, this city was always a stranger to me. I have always felt like an outsider and an intruder.

The city was always a boring and monotonous sight during the day. Humans and vehicles scurrying like ants. No one sees the faces of others. No one remembers the faces of others. The only thing one sees are hands—hands that accept, hands that give, hand that work, hands that rise and fall to the cadence of inquilab zindabads and other slogans, hands that maim and mutilate, hands that have blood on it, hands that are cut off from the body, the list goes on… I was never able to like this city that shelter myriad of faceless human beings.

There was a time when the blood was hot with revolutionary ideas, and mind was brimming with the zest, zeal, and passion to change the world; to make it better—a better place for the impoverished and helpless. It was the time when I could empathize with the oppressed and abused. It was the time when I used to hero worship revolutionaries like Che Guevara. It was a time when the things happened around me affected me. It was a time when nightmares used make my nights miserable, often startling me to wakefulness.

Sleep never was my companion. Once awake, the heaviness of the heart usually succeeded in keeping sleep at bay. I used to twist and turn restlessly in bed trying to remember the dreams that woke me up. The fact that the bloodthirsty soldiers and cruel oppressors of my dreams were faceless life forms always used to cause a lot of mental trauma. Why in the world those clod-blooded and heartless animals need a face? Soldiers don’t need a face; they only need gun wielding hands and booted legs. Similarly, the people of this metropolis also don’t need faces…

My office was my sanctum. I was always more at home in the office than at home. In the morning, there is a kind of suffocation and restlessness till I reach the office. I always tried to reach the office as fast as I could—the haste one exhibits while swallowing a bitter pill. Once inside the cabin, I never ventured out of my comfort zone; not even for lunch.

In the evening, from the office, it was always straight to the library. I used to stay there till it closed. It is a magical experience to walk between the bookshelves. While walking between the bookshelves touching the books I often felt the books had faces—faces that spoke the truth. Once you take the books from the confines of the bookshelves and browse through the pages, they will start speaking enthusiastically like good old friends. Time used to fly once I entered the library. I never felt the compulsion to leave the library. It was the impatient gestures and subtle suggestions of the librarian that always made me aware it was time to say goodbye for that day.

Once out of the library, it is a brisk walk to the room, never stopping to look around. I was afraid to look around, as there will always be some disturbing sight that will disrupt the mental peace. A slight disturbance to the mind was all that needed to make the night miserable, to keep me awake and worried. I always used to wonder why I am so sensitive, sentimental, and emotional. The bitter experiences of life, the wounds of time, and the supercilious attitude of society have failed to change me. They have failed miserably in making me tough, callous, and indifferent. Now, even after all these years, about fifty eventful ones, a change is almost impossible. No, I don’t want to change. I am what I am and trying to change it will be foolhardiness—something similar to people undergoing plastic surgery to hide their age.

Suddenly, I remembered her. I saw her when I was getting into the office—quite unexpectedly and unanticipated. While climbing the dimly lit stairs, I saw her—a tired and frail human form; leaning on the wall for support. Initially, I thought it was some projection on the wall, which I had not noticed earlier. But that was not surprising as I never noticed anything on the way to my cabin. She asked me something; or was my mind playing tricks.

"Yes?" My voice was staid and businesslike.
"I would like to see the thasildar…could you help me?"

Even though, her voice was very feeble, it still had enough traces of intimacy to sent shockwaves to the depths of my mind. It had enough power to reopen the old memories that I had locked up in the darkest and deepest corners of my mind.

"Sumangala…"

When I stood dumfounded unable continue, I saw shock on her face and disbelief in her eyes. Years vanished in an instant and I was transported back to my college days. It was our last day in college. All were busy bidding farewells with promises to meet again—promises that are rarely kept. When I told her everything, she looked at me sympathetically. I told her how much I loved her and how I felt without her. I told her all the things that I had kept inside me all these years without telling her. Once started, I couldn’t stop; it was like a downpour. In the end, when I looked at her with eagerness, all I saw was sympathy and sadness.

"I love you; I love you a lot. But more that I won’t say anything; I shouldn’t say anything." She told me.
That day I was adamant—for the very first time. "You should at least show the generosity to tell me the reason."
"No, I don’t have anything to say. I don’t have any valid reason. I don’t have the freedom to take a decision." She told me.

I didn’t ask anything further. When I walked back, I tried to imagine that I heard her sobbing. The dreams that I had kept with me all these years with the purity of the driven snow were shattered. But I didn’t feel any anger or frustration. My mind was too numb to feel anything. Later, I felt some kind of relief—as the weight of the dreams was lifted making my heart lighter. Sometimes I am like that; when I aspire for something, I just wish that somebody dissuaded me from that.

After that fateful day in college, I didn’t see her until today. I never tried to find her or see her. But seeing her and that too quite unexpectedly disturbed me. Her thoughts kept me awake for a long time—until the wee hours of the morning. When the morning alarm woke me up, I felt very tired. I made black tea and covered the top of the mug with my face—an unsuccessful attempt to enjoy the warmth to drive away the tiredness. After finishing the tea, I got ready and started for the office.

But when I reached there, it was already late. The attendance register had been sent to the office superintend. While contemplating whether to face the wrath of the superintend or to take half-day leave, I saw her again. She was coming from the thasildar’s room. She smiled and expressed her gratitude for the previous day’s favor. Thasildar had agreed to her request and the revenue recovery was put on hold for the time being. I just nodded and she went out.

I followed her till the office gate and asked,

"How are you? Is everything fine?"

The lifeless smile, she had forced on her pale face earlier, with much difficulty disappeared.
Then she said, very slowly and in a very frail voice,

"I… I couldn’t forget you…I cannot forget you even now…"

I felt a wave of dizziness hitting me with great force. With much difficulty, I kept my ground and asked… "Husband?"
"I have everyone…but I couldn’t forget you… I didn’t know that I couldn’t forget you…and I don’t think that I will ever be able to forget you, however hard I try… I am unable to love or enjoy my current life. I am unable to laugh. Life has become a monotonous routine. I didn’t know that I loved you so much…I know it is too late and I know nothing can be corrected…But I don’t have anybody to tell my sorrows. I don’t know how and when I will be able to get rid of this burden…"

Did a canary start singing in my mind’s garden? Or was it a cuckoo signaling the onset of the spring? I looked at her with joy in my heart and great expectations. I never saw the love for me in her eyes. I couldn’t find any tender emotions. The only thing I saw was the despondency and hopelessness of her predicament.

When she walked away, wiping tears with the corners of her old cotton saree, I felt like I have become very old, very fast…

Punishment

2007-10-30T13:10:00.000-07:00

She was an illiterate ordinary woman. She used to sit near our bus stop under the banyan tree, with basketful of flowers. What is her name? I don’t know. I never asked her. Still I enjoyed a secret pleasure in watching her movements. Ohhh..I cannot type… my left arm is aching.. severe pain .. ooohh..this sling is not enough to reduce the pain of a broken elbow. But, I prefer suffering this pain to stop typing. Because, if I don’t write this now, I will never write this. So, I am ignoring the pain…

Where did I stop? Yes, I was telling about her. She was black, aged ( may be 55 or 60) and looked like a Tamilian. She smiled at every new person coming to the bus-stop, and asked “ poovvu venama ?” When she smiled, her stone laded mookkuththi also smiled. Every day, I had the duty to spend 15 minutes at the bus-stop, as my bus was not at all punctual !

This morning, when I reached the bus-stop, she was there, sitting alone. She smiled at me. I too, smiled and leisurely stood at a distance, watching her selling the flowers.

A small girl in school uniform, came to her for flower. The woman smiled at her, took a piece of ‘mullappoomaala’ in her hand, measured it with her arm, added some extra length with another lovely smile at the girl, and handed it over to her.

I watched the girl trying to fix the flower on her hair with great effort, under a beautiful hair clip. Before I could help her, the woman stretched her hands to help the girl and touched her hair affectionately, and to her dismay, the hair clip came into her hands in two pieces ! The next moment, the girl turned back, looked at the broken clip and slapped the woman with a furious face…!

I turned my face from the scene…and touched my cheeks with fingers… my fingers burnt..! My heart, too..

Back to the shell..

2007-09-11T13:08:00.000-07:00

Awakened from a dream..
Back to the shell, where silence prevails...

Independence through unity..

2007-08-14T22:50:00.000-07:00

A magical blend of wonderful scenic beauties of nature ! A perfect rainbow on the blue sky which is decorated with white clouds.. the mighty sea .. the naughty waves playing on the shore.. the rocks and the green palm trees behind them.. ! When they are together in a frame, the picture has got a soul in it. Shall we stand together, as a perfect blend of all human values, and give a soul to our India?

Little Maria learnt not to cry in a crisis

2007-07-16T00:30:00.000-07:00

I dedicate this post to all little Marias of this world. It is about a cute little girl who is very close to my heart. Her name is Maria. Would u like to know more about her? If yes, please hear me...

It was a dark day of heavy downpour. Meadows and roads were flooded with water and the birds in the trees shivered under their wet feathers. The wicked wind was playing its naughtiest tricks to pull down the poor trees. He broke the window panes of small houses and the rain danced on their tin roofs.

Little Maria was coming back home from school. Drenched in rain, she ran, hugging the school bag. She was alone in the road. The wicked wind saw her and, for a better amusement, rushed to her. He pulled her clothes and danced around her whistling in a fierce voice. She fell on the muddy road. The cruel wind laughed and danced seeing her struggling to get up with the bag. Little Maria trembled with fear. She looked around. There was nobody to help her. She cried aloud and ran as fast as she could. The wind and rain laughed and chased her enjoying her helpless cries.

Suddenly, she heard a voice from behind. It was a bullock cart. The cart stopped near her and a face from inside asked her," May I help you, dear?" Even without thinking about an answer, she jumped into the cart and the cart moved. In the cart, she saw an old man. He smiled at her with kindness. she too smiled. A smile of relief..! The cart moved ahead and where the road divided into two, the old man asked her," Which is your way, dear?" She pointed to the right. The old man became gloomy and he slowly said to her, " Sorry, my child. I should go in the way to the left." Little Maria was shocked. She couldnt keep back her tears. There was storm outside. The wicked wind and the rain were waiting outside for another cruel game.

She wiped her tears, said thanks to the old man and stepped out of the cart.
Then she slowly walked along the road with firm steps, against the wind, drenched in rain...!!

2007-07-05T01:03:00.000-07:00

Friendship

Night came..Light faded to darkness..

My eyes are not sharp enough to pierce the darkness and see my friend sitting beside me…

I cannot see him… but it doesn’t mean, he is away from me…..!!!!!!!!

There is a mighty mist of darkness in between us…

Still…..…I feel his presence…

Alone.. In the Crowd..

2007-07-05T00:40:00.000-07:00

Alone…In the crowd....

When I was a small girl, my ambition was to be a good girl and to win the hearts of all. I felt proud of myself, when my parents proudly presented me before their friends.

In my adolescence, I always pretended to be very serious to protect myself from all distractions. I behaved as a grown up matured one. Everybody appreciated my maturity ..!

When I grew up to a young girl, I restricted my thoughts to suit the financial and social back ground of my family. I honestly tried to realize my limitations.

When I became a wife, I tried to be a good wife for him who gave me a life..

Then I became a mother. Motherhood taught me more about love and sacrifices..

In my career, whenever more and more tough assignments were given to me, I took them as a challenge. When I felt totally tired after a day’s work, I enjoyed that fatigue.

Now, shall I look back to my life? Just to see.. How does it look like..

Hey…!!! I can’t see myself anywhere there……!!!!!!!!!!!

Narrow Escape.. or a Miracle?

2007-06-30T02:48:00.000-07:00

Today.. I had a narrow escape from the clutches of death..!

I was about to pass a Railway level cross. The moment I started crossing, I received a call on my mobile phone. As a reflex action, I took the call. It was from my office, regarding some urgent matters. Answering the call, I walked.. very slowly..as in a sleep walk.. crossing the tracks.. absent minded... without looking at the sides. I crossed the railway tracks. The next moment I heard the train passing through the level cross just behind me !

I shivered for a moment, from top to bottom....!!!

I know, I was saved for those who love me, for those who need me, and for those who think of me and pray for me... How can I express my gratitude? To HIM.. What should I say? HE can read even my most secret thoughts..HE is beside me, even when I am sleeping.. HE is in me.. What should I say to him..? I feel, HE wants me to be here .. Yes.. I am here.. For YOU..

2007-06-28T02:23:00.000-07:00

For my friend.. with love...

Till the moment I heard your voice for the first time,
Tears were filled in my heart for you..
When I spoke to you, I felt, my heart gone empty..!
Whispered my heart, ' the real winner..!'

Your wounds were deep and open..but
You never cursed this world..!
You still loved it, hugged it, and
You owned it, at last..!

Kneel before him, the loser fate..!
Never look at his face again..
Now my friend is smiling at you,
Not a smile of triumph..

But,

A soft smile of NOBLE REVENGE..!!

COIN WITH ONE SIDE !!??

2007-06-13T07:12:00.000-07:00

It is raining here..
I love the enchanting music of rain..
I love the cool wind embracing me..

But,
I am scared of thunders n lightnings..
I am scared of huge black clouds in the sky..

Is there any place, where
there is rain, but
No huge black clouds
No thunders n lightnings..????!

Tell me please, if u know,
About the hills
Which do not have valleys..!!!
And also about the coin having only one side....!!!

Jaalakam thurannappol..

2007-06-02T00:38:00.000-07:00

I am opening this window...

To hug the cool wind which knocked at my window, the whole night..
To see the small birds chirped outside my window to wake me up..
To feel the fragrance of wild flowers reaching from the hill sides..

But..
Now, I am confused.. really confused..!

No cool wind outside ! ... only the sighs of those who lost their dreams..
No birds singing outside ! only the low weeping noices from half burnt houses..
No fragrance outside ! only the suffocating smell of explosives..

Wait.. wait.. for a moment..
Let me see my face in the mirror..
Just to see whether still I have a face to cry for them...!!